و در صورت دوم احتراق زمين و جذب آنست بكرهء خورشيد . و در هر صورت زندگى بر روى آن محال مىشود . ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ . اين مدار معينى كه براى مسير خورشيد و ساير سيارات مقرر شده ، اندازه گيرى خدائى است قادر و دانا ، و اگر علم و قدرتى حاكم بر اين تقديرات نبود ، هرج و مرج كلى در جهان هستى قطعى و مسلم بود ، اين ركود و نابودى و همچنين گردش منظم خورشيد بتقدير الهى است ، كه براى هر موجودى عمرى مقدر فرموده ، كه هر آنى بسوى پايان آن رهسپارند ، و خورشيد را نيز عمريست مقدر از طرف پروردگار قادر دانا . بنابرآنچه گفتيم در صورتى كه مستقر ، قرارگاه ( اسم مكان ) بمعنى فلك و محور گردش هميشگى خورشيد باشد ، آيهء فوق از آيات رستاخيز خورشيد نخواهد بود ، بلكه مانند وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ و كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى دربارهء نظم حركت خورشيد در مسير دائمى آنست ، ولى اگر اسم زمان يا مصدر ميمى و يا اسم مكان بمعنى زمان توقف ، توقف ، و جايگاه توقف ، يعنى توقف خورشيد از حركت باشد ، آيهء فوق از آيات مرگ خورشيد است كه : اين چراغ آسمانى نيز مانند همسايگانش تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ميرود كه بالأخره خاموش شود و وقفه كند . چراغ بزرگتر از اطاق ! در آياتى چند خورشيد بعنوان نور و چراغ زمين معرفى شده چنان كه فرمايد : هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ [ يونس 5 ] .